170 τ.μ. -οικογενειακό δράμα στην ελληνική επαρχια

Η παράσταση 170 τ.μ. του Γιωργή Τσουρή και σε σκηνοθεσία του Γιώργου Παλούμπη, ανεβαίνει φέτος για τρίτη χρονιά, στο θέατρο Ιλίσια Βολανάκη. Πρόκειται για ένα σύγχρονο θεατρικό έργο που χωρικά τοποθετείται στην ελληνική επαρχία και συγκεκριμένα, κάπου στην Θήβα.

Ο ακόμα πιο στενά προσδιορισμένος χώρος των 170 τ.μ., μιλά από μόνος του και ανακοινώνει πως το έργο θα αφηγηθεί μια «οικογενειακή ιστορία» στο πλαίσιο ενός σπιτιού 170 τετραγωνικών. Μέσα σε ένα σπίτι με μόλις τέσσερα βασικά πρόσωπα εντός του (και ένα εξωτερικό πέμπτο) , διαδραματίζονται συμβάντα και καταστάσεις που έχουν αναφορά, συσχέτιση και αλληλεπίδραση με πολύ μεγαλύτερα φαινόμενα, καταστάσεις, συγκυρίες, στο χώρο εκτός του ίδιου του σπιτιού.

Δύο αδερφές βρίσκονται ξανά μαζί στο ίδιο σπίτι, το πατρικό τους στην Θήβα με αφορμή τον θάνατο του πατέρα τους. Οι δύο γυναίκες είναι κάτι παραπάνω από δύο διαφορετικοί, σε αντιπαράθεση και αντιδιαστολή, χαρακτήρες. Είναι δύο πολύ δυνατά πρόσωπα που με αφορμή, άλλοτε επιλογές δικές τους και άλλοτε άλλων, έχουν διαμορφωθεί και συγκροτηθεί διαφορετικά, έχουν άλλη άποψη για την ζωή, την οικογένεια,  για την «πίστη» στις «αξίες» , για την αγάπη κ.ά. Στο έργο δεν υπάρχει η καλή και η κακιά. Τα δύο πρόσωπα είναι σημαδεμένα από τις αναμνήσεις και την ζωή τους και έχουν βιώσει διαφορετικά πράγματα με διαφορετικό τρόπο. Μαζί τους στο σπίτι ζει και ο σύντροφος της μιας αδερφής, η οποία μάλιστα περιμένει και παιδί. Υπάρχει το πρόσωπο της φίλης – γειτόνισσας που κυριολεκτικά εισβάλλει τόσο στην σκηνή όσο και στην πλοκή, λειτουργώντας ως άλλος σφυγμομετρητής και διαμεσολαβητής με τον έξω κόσμο. 

@GeorgiaPanagopoulou

Στην πλοκή μπαίνει επίσης, ένα ακόμα πρόσωπο. Ένας νέος άνδρας, γύρω από τον οποίο η δράση θα αρχίσει να ξετυλίγεται. Θα ακολουθήσουν μια σειρά επεισοδίων και σκηνών, με αύξουσα δυναμική και κορύφωση.

Στην παράσταση το γέλιο με το κλάμα εναλλάσσονται και διαδέχονται το ένα το άλλο. Τόσο στα πρόσωπα των ίδιων των ηρώων όσο και στα μάτια του κοινού.

Τι σημαίνει τελικά οικογένεια και τι σημαίνει αλήθεια. Είναι καλή η αλήθεια ; Ποιος αποφασίζει τι είναι καλό για έναν άλλον ; Ένα σύγχρονο οικογενειακό δράμα. Πιάνοντας με πετυχημένο τρόπο μια γκάμα προβλημάτων και ζητημάτων, που αφορούν και αγγίζουν μαζικά τους νέους και νέες  σήμερα, συνομιλεί με το θέμα της οικονομικής ασφυξίας, της απουσίας επιλογής, της ματαίωσης, της απόγνωσης. 

Στην παράσταση 170 τ.μ. , αναδεικνύονται πολλαπλές και διαφορετικές καταπιέσεις από πολλαπλούς και διαφορετικούς κατά περίπτωση θύτες, προς διαφορετικά πάλι, θύματα. Τα θύματα και οι θύτες του έργου, αναδεικνύονται ανάλογα και σε συνομιλία με τις καταπιέσεις και τις διαφορετικές σχέσεις εξουσίας, που αφήνονται κάθε φορά να φανούν.

Το ζήτημα της βίας, αποτελεί κατά την γνώμη μου μια από τις πτυχές της παράστασης. Βία υπό πολλές μορφές. Οι οποίες, στο πλαίσιο διαφορετικών σχέσεων έχουν και διαφορετικό αποδέκτη και λαμβάνουν διαφορετική μορφή. Εκτός όμως, της ίδιας της βίας που αναπτύσσεται με διαφορετικούς τρόπους ανάμεση στα πρόσωπα, στο έργο ενυπάρχει και μια βία περισσότερο αόριστη, πάνω από τα πρόσωπα και επιδρώντας σε αυτά. Πλανάται πάνω από την εξέλιξη της υπόθεσης, η βία της οικονομικής κρίσης, βία της μοναξιάς, της εγκατάλειψης, η βία της απουσίας επιλογής για την ζωή. Είτε απουσία επιλογής αναφορικά με την επιβίωση με οικονομικούς όρους, είτε απουσία επιλογής για το ίδιο το σώμα μιας γυναίκας την επιλογή της να γίνει μητέρα ή όχι. Τα παραπάνω ανοίγονται με αρκετά δυναμικό, σκληρό και ταυτόχρονα ρεαλιστικό τρόπο , ακριβώς αποφεύγοντας να κρυφτούν τα «ταμπού» κάτω από το χαλάκι. Σε αυτό το πλαίσιο, το έργο πετυχαίνει πολύ καλά να αναδείξει την μορφή της γυναίκας, που με κάθε της επιλογή μπορεί να βρεθεί στο στόχαστρο και την κατακραυγή μέσα σε ένα σκληρά καταπιεστικό πατριαρχικό φόντο.

Το κομμάτι της αθωότητας και της ενοχής, αποτελεί πιστεύω, ένα ακόμα στοίχημα του έργου. Αυτά που εκτυλίσσονται στο έργο είναι πολλά και προκαλούν συνέπειες για τις ζωές όλων των ηρώων, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Δημιουργείται ,λοιπόν, μια αίσθηση αναζήτησης, μιας σχέσης αιτιότητας ανάμεσα στα γεγονότα. Τι προκάλεσε τι και τι θα μπορούσε να έχει πάει αλλιώς. Με άλλα λόγια , ποιος φταίει. Η απάντηση, αποτελεί πολύ πιο σύνθετη από μια μονολεκτική απόκριση ή ένα όνομα. 

Τέλος εντός της ροής του έργου συναντάμε και το κομμάτι και θέμα της συγχώρεσης. Μπορούν όλα να συγχωρεθούν; Αν ναι, από ποιόν; Αν ναι, αν υπάρξει κάποιου είδους συγχώρεση, τι αλλάζει ουσιαστικά ;

Οι ανάγκες και επιθυμίες των ηρώων διαπλέκονται μεταξύ τους, σε σημεία, με σχεδόν αδιάλυτο τρόπο. Τα κεντρικά  πρόσωπα του έργου, μοιάζουν όλα να τα συνοδεύει μια άλλου τύπου τραγικότητα, που προσθέτει πολλαπλές διαστάσεις. Χωρίς αυτό να πρέπει να σημαίνει ότι δίνονται εξηγήσεις. Δεν θεωρώ ότι στόχος είναι εξηγηθεί η αιτιότητα ανάμεσα στα συμβάντα ακριβώς γιατί όπως ειπώθηκε και παραπάνω, η όποια αιτιότητα , δεν πρόκειται για μια σχέση τόσο απλή, που να αφορά και μόνο τα δρώντα πρόσωπα του έργου.

Οι πέντε ηθοποιοί, που εμφανίζονται στην παράσταση (Αμαλία Αρσένη, Ήβη Νικολαΐδου, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος, Ελένη Τσιμπρικίδου ,Γιωργής Τσουρής)  δίνουν και οι πέντε, εξαιρετικές ερμηνείες. Οι ηθοποιοί στην παράσταση σηκώνουν το βάρος δύσκολων χαρακτήρων και ενός δύσκολου επίσης, έργου και το φέρουν σε πέρας με τεράστια επιτυχία. Η σκηνογραφία του έργου παραπέμπει και μένει στα ορισμένα πλαίσια ενός σπιτιού με ωραίο τρόπο αναπαράστασης. Εισαγωγικά, όταν αρχίσει να ξεδιπλώνεται το κείμενο για λίγα λεπτά μπορεί να αισθανόμαστε ότι συναντάμε επιρροές οικονομιδικού σεναρίου που στην συνέχεια όμως, θεωρώ πως τόσο σε επίπεδο περιεχομένου αλλά και γραφής , το έργο παίρνει ένα δικό του τελείως, δρόμο. Μια πολύ δυνατή παράσταση που παροτρύνει θεατές και κοινωνία να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη.

170 τ.μ. (Moonwalk) στο Θέατρο Ιλίσια Βολανάκης

Συγγραφέας: Γιωργής Τσουρής
Σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης
Δραματουργική επεξεργασία: Γιώργος Παλούμπης – Βάλια Παπακωνσταντίνου
Μουσική – Video εγκατάσταση: Γιωργής Τσουρής
Βοηθός σκηνοθέτης: Γιωργής Τσουρής
Σκηνικά: Κωνσταντίνα Μαρδίκη – Έλλη Παπαδάκη
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Φωτισμοί: Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου
Σχεδιασμός μακιγιάζ: Άρτεμις Βαλτάτζη
Φωτογραφίες: Ανδρέας Παπακωνσταντίνου
Παραγωγή: Θέασις Δράσεις Πολιτισμού Ε.Π.Ε.

Ηθοποιοί:
Αμαλία Αρσένη
Βάλια Παπακωνσταντίνου
Αντώνης Τσιοτσιόπουλος
Ελένη Τσιμπρικίδου
Γιωργής Τσουρής