Ανάφη: Ανάβαση στον Μονόλιθο [50 pics]

Ο Μονόλιθος της Ανάφης ορθώνεται επιβλητικός στο νοτιοανατολικό άκρο του νησιού. Μαγνητίζει το βλέμμα από σχεδόν κάθε σημείο της νότιας ακτής και παράκτιας ζώνης του νησιού, την περιοχή δηλαδή που βρίσκεται η Χώρα, το λιμάνι και οι πιο γνωστές παραλίες για όσους επιλέγουν ένα ταξίδι στο επιβλητικό νησί της Άγονης.

Δεν θα μπορούσε άλλωστε να μην τραβά την προσοχή, αφού το μάτι που παρακολουθεί την οριζοντογραμμή του Αιγαίου ξαφνικά «σκοντάφτει» πάνω στην ασβεστολιθική μάζα που ορθώνεται απότομα 460 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Καθώς με το υπόλοιπο νησί τον ενώνει μόνο ένας λεπτός και χαμηλού ύψους ισθμός, ο Μονόλιθος μοιάζει να ξεπετάγεται μέσα από τη θάλασσα, δικαιολογώντας ίσως τον Γάλλο περιηγητή Ζοζέφ Πιτόν ντε Τουρνεφόρ που τον 18ο αιώνα, σύμφωνα με τη Wikipedia, έκανε λόγο για «τον πιο τρομακτικό βράχο του κόσμου».

Ξεκινήσαμε την ανάβαση προς τη μονή της Παναγιάς της Καλαμιώτισσας το απόγευμα της 29ης Ιουλίου 2022. Σε αντίθεση με πολλούς επισκέπτες του νησιού που διανυκτερεύουν στη μονή που φιλοξενεί στην κορυφή του ο Μονόλιθος για να δουν το πρωί της επομένης τον ήλιο να αναδύεται μέσα από τη θάλασσα του Αιγαίου, εμείς προτιμήσαμε να έχουμε επιστρέψει πριν πέσει το σκοτάδι.

Περίπου στις 17:30 ξεκινήσαμε από το ύψος της Μονής Ζωοδόχου Πηγής, όπου και αφήσαμε το αυτοκίνητο. Το μονοπάτι ξεκινά περνώντας πλάι από το μοναστήρι και διασχίζοντας τα ερείπια ενός μεσαιωνικού οχυρού. Καθώς διέρχεται από τον λεπτό «λαιμό» που ενώνει τον Μονόλιθο με το υπόλοιπο νησί, η διαδρομή είναι ελαφρώς κατηφορική – μέχρι να φτάσει στο χαμηλότερο σημείο του ισθμού.

Ακολούθως ξεκινά η ανάβαση, μέσα στο άγριο τοπίο του νότιου Αιγαίου: Πέτρες, φρύγανα και χαμηλή βλάστηση, απότομες «κατεβασιές» του νερού που έχουν αφήσει βαθιές χαρακιές στα ασβεστολιθικά πετρώματα. Η διαδρομή του νερού γίνεται άλλωστε αντιληπτή από τις λεπτές πράσινες λωρίδες που κατηφορίζουν προς τη θάλασσα: Η βλάστηση «κυνηγά» το λιγοστό νερό.

Για τα πρώτα 20 λεπτά περίπου η ανηφόρα είναι σχετικά ομαλή. Ακόμα κερδίζαμε περισσότερο μήκος κινούμενοι προς τα νότια, παρά ύψος. Όμως το μονοπάτι αλλάζει ξαφνικά: Η πλαγιά προς τον Μονόλιθο γίνεται απότομη, το μονοπάτι αρχίζει να κινείται φιδογυριστά κερδίζοντας γρήγορα ύψος, βήμα το βήμα. Ο ήλιος του Ιουλίου προσθέτει ένα ακόμα εμπόδιο: Σε καμία περίπτωση η διαδρομή δεν προσφέρεται να τη διασχίσει κανείς μέρα μεσημέρι.

Το δεύτερο τμήμα του μονοπατιού, ίσως και το πιο δύσκολο, ανεβαίνει λοιπόν από τα ανατολικά την πλαγιά στον Μονόλιθο. Πλέον το ύψωμα κρύβει τη θέα προς τη νότια ακτή του νησιού. Φαίνονται μόνο οι απόκρημνες ανατολικές ακτές, στις οποίες καταλήγουν απότομες καταβασιές νερού από τον βράχο. Στο τέλος του, βρισκόμασταν πλέον αρκετά κοντά στην κορυφή.

Το τρίτο και τελευταίο τμήμα του μονοπατιού συνεχίζει να κερδίζει ύψος, κινούμενο όμως κυρίως προς τα νότια. Δύο επικίνδυνα σημεία του έχουν φραχτεί με κάγκελο, που στην πραγματικότητα όμως απλώς δίνουν μία αίσθηση του ορίου αφού στο πρώτο από αυτά το κιγκλίδωμα έχει αποκολληθεί σχεδόν πλήρως από τον βράχο.

Σε κάποιο σημείο του τρίτου αυτού τμήματος του μονοπατιού, είχαμε τη δυνατότητα να κοιτάξουμε πάνω από ένα κοίλωμα που σχηματίζει ο Μονόλιθος, ρίχνοντας μια ματιά προς τις νότιες ακτές του νησιού – μια εικόνα που προϊδεάζει για τη θέα από το μοναστήρι της Καλαμιώτισσας.

Μετά από ανάβαση μίας ώρας, είχαμε πλέον φτάσει στην κορυφή του βράχου. Και αν η ξαφνική εμφάνιση του λευκού μοναστηριού στο τέλος της διαδρομής εντυπωσιάζει, η θέα που προσφέρει ο Μονόλιθος από την κορυφή του, στα 460 μέτρα, κόβει την ανάσα: Οι νότιες ακτές ως τη χώρα και τη Σαντορίνη στο βάθος προς τα δυτικά, η Αστυπάλαια στα βορειοανατολικά και η επιβλητική σκιά του δεύτερου μεγαλύτερου Μονόλιθου της Μεσογείου (μετά το Γιβραλτάρ) στο Αιγαίο, προς τα νότια.

Συνοπτικά, η ανάβαση στον Μονόλιθο από το μονοπάτι που οδηγεί στη μονή της Καλαμιώτισσας παρουσιάζει προκλήσεις αλλά δεν είναι δύσκολη. Απαιτεί αθλητικά παπούτσια, νερό, ελαφρύ ρουχισμό, πιθανώς αρκετές στάσεις, και σίγουρα να αποφύγει κανείς στη διαδρομή τόσο τον καυτό ήλιο του μεσημεριού όσο και το σκοτάδι.

Γιώργος Μουρμούρης

giorgismour@yahoo.gr

Twitter: GeorgeMourmour2

Tagged with: