12+1 βιβλία, περιοδικά και graphic novels για το καλοκαίρι

Δεκατρία βιβλία και εκδόσεις που κυκλοφόρησαν μέσα στην φετινή εκδοτική χρονιά και μας τράβηξαν το ενδιαφέρον.

Σε συνέχεια των βιβλιοπροτάσεων για τα Χριστούγεννα που μας πέρασαν, συνεχίζουμε με μια σειρά εκδόσεων με διαφορετικές θεματικές, φόρμες και αφηγηματικές τεχνικές που δεν θα μπορούσαν να λείπουν από μια πάνινη τσάντα παραλίας με προορισμό ένα ηλιόλουστο νησί των Κυκλάδων ή του Ιονίου.

/// ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ///

1. Αραβίδες ντίβες :Ανθολογία αραβο-αμερικανικής ποίησης

Δεκατρείς σύγχρονες Αραβο-αμερικανίδες ποιήτριες. Κατάγονται από την ελιά, την πικροδάφνη, το αμύγδαλο και το σύκο. Κουβαλούν τη σκόνη του ταξιδιού στα μαντίλια τους. Αρνούνται να δηλώσουν πίστη σε οποιαδήποτε πατρίδα τα σύνορα της οποίας έχουν χαράξει άντρες. Διηγούνται ιστορίες πιο παλιές κι απ’ το νερό. Αφουγκράζονται τη γλώσσα των δέντρων και των πουλιών. Αρνούνται να χορέψουν στον ρυθμό των πολεμικών τυμπάνων. Φτιάχνουν με τις σφαίρες περιδέραια. Διακηρύσσουν ότι πατρίδα τους είναι τα δροσερά χέρια των μανάδων τους, τα κουρασμένα πρόσωπα των γυναικών που συνωστίζονται στο γενεαλογικό τους δέντρο. Αγαπάνε σαν να δένουν σκοινί. Μεταφράζουν τα κύματα σε γλώσσα. Κουβαλούν εκρηκτικά, λέξεις τα λένε. Ξέρουν πως ο Απρίλης φτιάχτηκε για μάχη, ο Μάης για ταφή. Είναι κόρες των ποταμιών και της απώλειας. Ηλιοβασίλεμα στα νώτα της πόλης. Είναι Αραβίδες ντίβες.

2. ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΙΚΟ ΑΓΟΡΙ

ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΠΙΟ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ! Ο μπαμπάς καμιά φορά με δέρνει με τη ζώνη. Μια φορά είχα δει σε μια ελληνική ταινία έναν να δέρνει έτσι τον γιο του. Από τότε, κάθε φορά που με δέρνει με τη ζώνη ο μπαμπάς μου, αισθάνομαι σταρ του σινεμά. Η μαμά με πρήζει συνέχεια να διαβάσω γιατί οι παππούδες μου δεν είχαν λεφτά να τη στείλουν σχολείο. Μια φορά της είπα αν θέλει να πάει αυτή σχολείο αφού το έχει απωθημένο και εγώ να μείνω σπίτι να παίζω τη νοικοκυρά. Μου άστραψε σφαλιάρα. Για τα αδέρφια μου θα πω άλλη φορά, γιατί τώρα βαριέμαι. Έτσι κι αλλιώς δε μένουν μαζί μας όπως τα κανονικά αδέρφια. Έχω τους καλύτερους φίλους του κόσμου! Ο Θανάσης είναι ο καλύτερός μου φίλος και κάθεται δίπλα μου στο θρανίο. Μας αρέσει να παίζουμε πολλά παιχνίδια και μερικά δεν τα λέμε, τα κρατάμε μυστικό. Δε με αφήνει να λέω γι’ αυτά γιατί την προηγούμενη φορά που είπα, φάγαμε ξύλο. Μετά είναι η Αθηνά και η Σοφία, που κάθονται κι αυτές δίπλα δίπλα στην τάξη μας. Η Αθηνά είναι δυνατή και τη φωνάζουν αγοροκόριτσο και η Σοφία φοράει γυαλιά και είναι Σοφή σαν κουκουβάγια. Αγαπιόμαστε τόσο πολύ μεταξύ μας! Εγώ αγαπάω τον Θανάση, ο Θανάσης αγαπάει την Αθηνά, η Αθηνά αγαπάει τη Σοφία (αλλά δεν το λέει) και η Σοφία αγαπάει εμένα. Είμαστε οι καλύτεροι μαθητές της τάξης! Εγώ γιατί αντιγράφω από τον Θανάση, και η Αθηνά γιατί αντιγράφει από τη Σοφία. Καμιά φορά όμως η Αθηνά ξεχνάει να τα αλλάζει. Μια φορά είχε αντιγράψει ακριβώς το σκέφτομαι και γράφω της Σοφίας. Όταν τις ρώτησε η δασκάλα τι έγινε, πετάχτηκα και είπα: “Τα μεγάλα μυαλά συναντιόνται!”.

3. ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΠΟΥ ΣΑΣ ΜΙΛΑ: ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΕ ΜΙΑ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΩΝ

Όταν θα έχετε κόψει όλα τα δέντρα και θα έχετε σκάψει όλα τα βουνά, όταν θα έχετε αναλύσει όλα μας τα όνειρα, δεν θα σας έχει μείνει τίποτα άλλο να διαλύσετε. Η Γη θα είναι τότε μια χωματερή, ένα τεράστιο διεμφυλικό σώμα, διαμελισμένο και ρημαγμένο. Τα σώματα των αποικιοκρατών και τα σώματά σας, αγαπητοί ψυχαναλυτές, θα θαφτούν μαζί με τα τρανς όργανα που θα έχετε αποσπάσει από μας. Αλλά τα όργανα που δεν έχουμε δεν θα μπορέσουν ποτέ να θαφτούν. Τα ουτοπικά μας όργανα θα ζουν αιώνια. Θα είναι οι μαχητές των συνόρων.

4. CHAV :ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΑΠΟ ΤΑ ΥΠΟΓΕΙΑ

Όταν ο κόσμος αποκαλεί κάποιον/α τσαβ (chav), μόνο ένα πράγμα εννοεί. Μπορεί να δίνουν διαφορετικούς ορισμούς, αλλά πάντα το ίδιο εννοούν. Εννοούν ότι είσαι κάθαρμα, εννοούν ότι δεν έχεις πάρει την κατάλληλη μόρφωση και σαν να λένε «μακριά απ’ την οικογένειά μου», σαν να σε αποκαλούν εγκληματία και να σου λένε ότι είσαι ένας άχρηστος και φταις εσύ για αυτό, μαλάκα.
Για την πολιτική αριστερά οι άνθρωποι του Χάντερ είναι οι αδαείς και οι κακώς πληροφορημένοι· για τη νικήτρια δεξιά δεν είναι παρά τα βρομερά και πεταμένα σκουπίδια της εργατικής τάξης.
Το Chav/Αλληλεγγύη από τα υπόγεια είναι εν μέρει αυτοβιογραφία εν μέρει στοχασμός πάνω στο τραύμα, την τάξη και την ταυτότητα, αλλά και ένα μεγαλοπρεπές φάσκελο στα μούτρα της «πολιτικής της αξιοπρέπειας» – όμως, κυρίως, πρόκειται για μια προσπάθεια να ακουστεί καθαρά ο χτύπος της καρδιάς των τσαβ.
Αυτή η συλλογή κειμένων αναλύει τις βιωμένες εμπειρίες του συγγραφέα της. Ο Χάντερ υπήρξε ως παιδί σεξεργάτης, ως έφηβος εξαρτημένος από το κρακ και αργότερα βίαιος κακοποιός αλλά και κοινωνικός αγωνιστής. Η ίδια του η ζωή, λοιπόν, είναι το εργαλείο που χρησιμοποιεί για να εξετάσει τους τρόπους με τους οποίους οι ταξικές μας εμπειρίες διαμορφώνουν τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε και κάνουμε πολιτική.

5. Η ΕΛΕΝΑ ΞΕΡΕΙ

Το θέμα είναι να σηκώσει απλώς το δεξί πόδι μόλις λίγα εκατοστά πάνω απ’ το πάτωμα, να το σπρώξει στον αέρα, ώσπου να βγει μπροστά από τ’ αριστερό, και σ’ αυτή την απόσταση, όση κι αν είναι, πολλή ή λίγη, να το κάνει να κατέβει. Αυτό είναι όλο κι όλο το θέμα, σκέφτεται η Ελένα. Όμως, παρότι το σκέφτεται και ο εγκέφαλος δίνει την εντολή, το δεξί πόδι δεν κινείται. Δε σηκώνεται. Δεν προχωράει προς τα μπρος στον αέρα. Δεν ξανακατεβαίνει. Δεν κινείται, δε σηκώνεται, δεν προχωράει προς τα μπρος στον αέρα, δεν ξανακατεβαίνει. Αυτό όλο κι όλο. Αλλά δεν το κάνει. Τότε, η Ελένα κάθεται και περιμένει. Στην κουζίνα του σπιτιού της. Πρέπει να πάρει το τρένο των δέκα για την πρωτεύουσα, το ξέρει· το επόμενο, των έντεκα, δεν της κάνει, επειδή το χάπι το πηρε στις εννιά, άρα, σκέφτεται, πρέπει να πάρει το τρένο των δέκα, λίγο αφότου το φάρμακο καταφέρει να κάνει το κορμί της να εκτελέσει την εντολή του εγκεφάλου. Σύντομα. Των έντεκα, όχι, γιατί μέχρι τότε η επίδραση του φαρμάκου θα κοντεύει να περάσει και να χαθεί κι εκείνη θα είναι τα ίδια με τώρα, δίχως την ελπίδα όμως να δράσει η λεβοντόπα. […]

6. ΔΕΚΑ ΜΙΚΡΕΣ ΑΝΑΡΧΙΚΕΣ

Το 1872 ο Μπακούνιν βρίσκεται στην πόλη Σεντ-Ιμιέ, στον Ιούρα, στην καρδιά της ελβετικής ωρολογοποιίας, μεταφέροντας τη φλόγα και την ενέργεια της Παρισινής Κομμούνας. Δέκα ντόπιες νεαρές γυναίκες, εργάτριες ωρολογοποιίας που ζουν μια ζωή γεμάτη εκμετάλλευση και φτώχεια, επηρεάζονται από τις ιδέες της ελευθερίας και αποφασίζουν να μεταναστεύσουν στη Νότια Αμερική για να ξεκινήσουν μια αυτεξούσια ζωή εκεί. Η καθεμία παίρνει μαζί της κι ένα “κρεμμύδι”, ένα Λονζίν 20Α.
Στην αρχή όλα είναι δύσκολα: σύντομα μαθαίνουν για τον βίαιο θάνατο των δύο γυναικών που προπορεύτηκαν, της Κολέτ και της ερωμένης της, της Ζιλιέτ. Παρ’ όλα αυτά, οι άλλες οκτώ ξεκινούν το ταξίδι τους. Ταξιδεύουν μ’ ένα πλοίο που μεταφέρει επίσης φυλακισμένους εξόριστους της Κομμούνας και στο οποίο η Εμιλί πεθαίνει πάνω στη γέννα. Οι υπόλοιπες εφτά φτάνουν στην Πούντα Αρένας στην Παταγονία, όπου φτιάχνουν από κοινού ένα αρτοποιείο, τη Γενική Αρτοποιία, καθώς και ένα εργαστήριο ωρολογοποιίας, αψηφώντας την πατριαρχική συμπεριφορά των αποικιακών αξιωματούχων.
Η Βαλεντίν, η τελευταία επιζώσα των “δέκα μικρών αναρχικών”, μας διηγείται την ιστορία αυτής της ουτοπίας, αυτό το ξεχωριστό έπος των γυναικών που ενώνονται από μια σφοδρή αγάπη για την ελευθερία, που έχουν επιλέξει να “χαρούν το απρόβλεπτο χωρίς να χάσουν τη δύναμη να εξεγείρονται”.
Βασισμένος σε ιστορικά στοιχεία και με τη βοήθεια της φαντασίας του, ο Ντανιέλ ντε Ρουλέ αφηγείται την ιστορία δέκα γυναικών που αναζητούσαν την ελευθερία σε μια εποχή η οποία δεν είχε σκοπό να τους προσφέρει τίποτα. 

7. Ο ΔΡΑΚΟΣ ΔΕΝ ΧΟΡΕΥΕΙ

Η ιστορία μας μεταφέρει στο Τρινιδάδ της Καραϊβικής και συγκεκριμένα στον Λόφο, μια φτωχογειτονιά στα περίχωρα της πρωτεύουσας. Πορτ οφ Σπέιν. Εκεί, κάτω ακριβώς από τη μύτη του εχθρού, όπου “ο ήλιος δύει στην πείνα και ανατέλλει στις λακκούβες των δρόμων”, εκτυλίσσεται η άπραγη καθημερινότητα όσων αρνήθηκαν “να τους αλέσει ο μύλος της αποικιοκρατικής μηχανής και να τους ξεράσει σε κόκκους ζάχαρης, κακάο και ψίχα καρύδας”.
Με κεντρικό πρόσωπο τον Άλντρικ, που ερωτεύεται παράφορα τη σαγηνευτική Σύλβια και ριζοσπαστικοποιείται πολιτικά φτάνοντας μέχρι την ένοπλη δράση, παρακολουθούμε τις αντιφάσεις και τα διλήμματα μιας μετααποικιακής κοινωνίας σε μετάβαση… που ζει και ονειρεύεται σε ρυθμούς καλύψο. 

8. ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ

Εγκλωβισμένοι στους κενούς χώρους ενός διεθνούς αεροδρομίου, οι χαρακτήρες των διηγημάτων, που διασταυρώνονται χωρίς να συναντηθούν, βρίσκονται, με τον τρόπο του ο καθένας, σε μια μεταιχμιακή στιγμή. Η μετέωρη θέση τους, η αναμονή, η ένταση του ταξιδιού, οδηγούν σε έναν χαμηλόφωνο μονόλογο, γεμάτο προσμονές, αναμνήσεις και εσωτερικές ρήξεις. Με ψυχολογική και γλωσσική ακρίβεια, με εφευρετικότητα και τρυφερότητα, η Ελίζα Παναγιωτάτου συγκροτεί ένα πρισματικό συλλογικό πορτραίτο.

/// ΤΑ GRAPHIC NOVELS ///

9. Αριάδνη και Διόνυσος

Η ‘Αριάδνη & Διόνυσος’ είναι μια queer trans ανάγνωση του βακχικού μυθολογικού σύμπαντος, επηρεασμένη απο το κίνημα του ecosexuality, την αντίληψη της φύσης ως ερωμένης. Πολύχρωμα συμπλέγματα μαινάδων και σατύρων πλαισιώνουν τους πρωταγωνιστές, σε μια εξερεύνηση του consent και της έννοιας της αγνότητας.

10. Μήδεια

Ένα πρωτότυπο graphic novel, μια διασκευή της Μήδειας του Ευριπίδη με προσμίξεις από τα ομώνυμα έργα του Σενέκα, του Jean Anouilh και του Heiner Müller. Η εικονογράφηση του Αντρέα Γιοβάνου αποδίδει τη ζοφερή θεατρική ατμόσφαιρα του έργου, με τη σύγχρονη, κοφτή γραφή της Σοφίας Κομηνέα να οδηγεί στη σταδιακή κλιμάκωση προς τις κορυφαίες στιγμές της τραγωδίας.

11. Χρώματα πολέμου

Ένα γκράφικ νόβελ για τα βασανιστήρια στις δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής. Από τα καρέ περνούν διάσημοι ζωγράφοι και συγγραφείς της εποχής, Τουπαμάρος και περονιστές, Χιλιανοί κομμουνιστές και επαναστατικές νεολαίες του Μεξικού, εφήμερη τέχνη και πλαστοί πίνακες, η Λατινική Αμερική και το Παρίσι, πινέλα και καλάσνικοφ. Κυρίως όμως περνούν κι αφήνουν το αποτύπωμά τους, βασανισθέντες και βασανιστές. Στις 290 σελίδες ξετυλίγονται η ελπίδα, η τόλμη, η ήττα, η φυγή, η εξορία, η απελπισία όσων συμμετείχαν στα κινήματα μα κυρίως περιγράφεται, τελείως κυνικά, η φρίκη των βασανιστηρίων.

/// ΤΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ///

12. YUSRA, ΤΕΥΧΟΣ 13

ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ, ΣΤΑ 8ΩΡΑ ΒΟΥΛΙΑΖΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΡΩΤΕΣ ΜΑΣ

Το 13ο τεύχος επιστρέφει με καλοκαιρινό θέμα και μια σειρά ενδιαφέροντων απόψεων και άρθρων. Παρακάτω το περιεχόμενο του νέου τεύχους ενώ μπορείτε να δείτε μια παλαιότερη συζήτηση για το 11ο τεύχος και τον “καπιταλισμό της αποθήκης” :

“Είναι η τελευταία γιορτή της Πομπηίας, το πανηγύρι των τρελών” Η Χωματερή (Λέανδρος, 2001) – Κώστας Αρβανίτης
Το πιο τρυφερό πράγμα στην έρημο – Khalida
Ρωσία: Η εξουσία κήρυξε τον πόλεμο στη νεολαία – η υπόθεση των 4 του περιοδικού DOXA – Myriam Κ. (μετάφραση: Karina Ρ.)
Δουλειά στο δρόμο – Ελένη Χριστοπούλου
Οι Δί(σ)κοι μας Μικρόκοσμοι – Γεωργία Φώτη
O τίτλος απουσιάζει παρακαλώ αφήστε το μήνυμά σας και θα επικοινωνήσω μαζί σας, ευχαριστώ. – Άρτεμις Τσάρα
Το 1%, που δεν του φτάνει η Γη – Αγγελικής Μπούμπουκα
fiction ταξικό – Χρήστος Σύλλας
μια στρατηγική – Σπύρος Παπαδόπουλος
Πεθαίνω σαν χώρα ή σαν queer φτωχός;
Σχόλιο πάνω στην ποίηση της Πάολα Ρεβενιώτη – Χάρης Οταμπάσης
Θάλεια Τ.
TINA – Γιάννης Γαλιάτσος
Σοφία Κόκκαλη: Μια κουβέντα είπα κι εγώ, θα δούμε – συνέντευξη yusra crew
Σώμα, Φύλο, Αφήγηση: Μπουμ – Ζωή Κόκκα
Η ζωή μας μια αβέβαιη βόλτα: η υπαινικτική σχέση του σινεμά με τα αυτοκίνητα – Γιάννης Μόσχος
Επιθυμητικά Τοπία: Από τον κόσμο του έρωτα στον κόσμο των άλλων – Ανθή Ροζή
Νυχτερινές πτήσεις: ο Walker και ο Bowie – Στέφανος Ρέγκας
Αυτό – Νίκος Πολύζος
Ωραίο μου πλυντήριο: στοιχεία για μια κριτική της ψυχοπολιτικής οικονομίας του ελληνικού σινεμά – Αλέξανδρος Παπαγεωργίου

13. Τεφλόν #27,Σύγχρονη πορτογαλική ποίηση

ΘΕΜΑΤΑ: Σύγχρονη πορτογαλική ποίηση: Στην ουλή το δέρμα είναι σοφότερο
«Καλώς όρισες στη γη των εύθραυστων»: Σε αυτό το αφιέρωμα στη νέα γενιά της πορτογαλικής ποίησης ανθολογούνται ποιήτριες και ποιητές που προκρίνουν τη δημιουργία ενός αντι-λόγου στον λόγο της εξουσίας, σπάζουν συνειδητά τις ποιητικές συμβάσεις και ασκούν δριμεία κοινωνική κριτική, θέτοντας κρίσιμα ερωτήματα για την έμφυλη χειραφέτηση και αμφισβητώντας βαθιά ριζωμένες προκαταλήψεις που αφορούν το σώμα και το κοινωνικό φύλο. Ανθολόγηση-Κείμενo: Aljaž Koprivnikar, Μετάφραση: Ελένη Βλάχου

Ghazal Mosadeq: Μοντερνιστικά φυλαχτά
Η Ιρανή ποιήτρια γράφει ποιήματα-φυλαχτά που βασίζονται σε αποκρυφιστικά περσικά χειρόγραφα: εγχειρίδια μαγείας γεμάτα ξόρκια, κείμενα γεωμαντείας και αλχημείας, οδηγίες κατασκευής φυλαχτών (τάλισμαν) και επίκλησης υπερφυσικών οντοτήτων. Άλλοτε πάλι, πειραματίζεται με τον χώρο που καταλαμβάνει το ποίημα, με το πώς ηχεί, αλλά και με τα διαφορετικά ύφη γραφής και τις διαφορετικές πηγές που μπορεί να αποτελέσουν πρώτη ύλη ή πηγή έμπνευσης. Κείμενο: Kyoko Kishida, Μετάφραση: Αλκιβιάδης Ζαλαβράς, Kyoko Kishida

Yin Xiaoyuan: Έξι ποιήματα
Η πολύγλωσση Κινέζα τρανς ποιήτρια και συγγραφέας, πρωτεργάτρια του Κινήματος Ερμαφρόδιτης Γραφής, εμπνέεται από τη φυσική και τους νόμους της, γράφοντας για τη ρευστότητα των φύλων και τον «τρισδιάστατο ωκεανό της ύπαρξης», για «ένα σύμπαν πλημμυρισμένο με γκλουόνια, φωτόνια και μεσόνια». Μετάφραση: Έλσα Κορνέτη

Σύγχρονη μακεδονική ποίηση: Μας κυνηγάνε τα σκυλιά του χρόνου
Η ποιήτρια Λίντια Ντίμκοφσκα παρουσιάζει τη νέα γενιά της μακεδονικής ποίησης, ποιήτριες και ποιητές που γεννήθηκαν τη δεκαετία του ’90 και γράφουν –ως επί το πλείστον με καθημερινό λόγο– για τα «τελευταία αποθέματα ειρήνης [που] βγαίνουν ήσυχα ήσυχα σε πλειστηριασμό», για την ελπίδα που «γεννιέται κάθε πρωί/ για να πεθάνει με την ησυχία της το μεσημέρι», για την καθημερινότητα στη Β. Μακεδονία, τον πόλεμο, τις κοινωνικές αλλαγές, αλλά και για την πειραματική δύναμη της γλώσσας. Ανθολόγηση-Κείμενο: Λίντια Ντίμκοφσκα, Μετάφραση: Βίκτωρας Ηλιόπουλος

Nikki Giovanni: Σώπα ειρήνη σώπα
Μια από τις πιο δημοφιλείς εκπροσώπους του Κινήματος των Μαύρων Τεχνών τη δεκαετία του ’60, και με έργο που εκτείνεται σε έξι δεκαετίες, η Νίκι Τζιοβάνι γράφει ποίηση που αντικατοπτρίζει τις ζωές, την ιστορία, την κληρονομιά και τους αγώνες των μαύρων. Στο έργο της η φυλή και το φύλο είναι άρρηκτα δεμένα, πολλά ποιήματά της διερευνούν και περιγράφουν τις ζωές των μαύρων γυναικών, ενώ άλλα τις εξυμνούν ως άλλο αντίδοτο ενάντια στη δυσφήμιση στην οποία εκείνες συχνά υπόκεινται. Κείμενο: Virginia C. Fowler, Μετάφραση: Ζωγραφιά Κεφαλοπούλου

Ποιήματα: Αντώνης Αντωνάκος, Όλγα Βερελή, Φαίη Γκενούδη, Δημήτρης Γκιούλος, Comrastro, Ιβάν η τρομαγμένη, Αφροδίτη Κατσαδούρη, Ανδρομάχη Κοκκινού, Χρήστος Κολτσίδας, Σωτήρης Λυκουργιώτης, Μαρία Μάζη, Μαρλένο, μκχ, Σοφία Μπέμπεζα, Πρόκνη, Ναυσικά Στεφανίδου, Sylvie, Γιώτα Τεμπρίδου, Αλέξανδρος Φαρμάκης.

Εξώφυλλο & εικονογραφήσεις: Cabaret Grotesque

Σελιδοποίηση: Morgan S. Bailey